Discovissen kweek deel 3/4

Voor de eerste keer kweken met discovissen
Maart 2003

Geschreven door Henk Meijster

Zaterdag 8 maart 2003
Vandaag voorlopig de laatste notities.
Er zijn nog 11 visjes overgebleven van het laatste nestje en de zaak lijkt nu stabiel.
Wat extra water ververst en een minidosis eSHa 2003 toegevoegd.
Alle jongen zitten bij de man hoewel ze zelf ook naar de moeder kunnen.
Het mannetje verdedigt de jongen zo enorm dat ik bijna de bak niet meer durf in te gaan.
Hij valt je met zo’n snelheid aan dat je je letterlijk kapot schrikt en je voelt het ook.
De 11 visjes zijn nu enorm gegroeid en zo’n twee centimeter.
Ook voer ik al cyclops naast de pekelkreeftjes. Het vrouwtje kon het niet laten en heeft eergisteren op de scheidingswand weer afgezet. Na een dag heb ik het legsel verwijderd dat toch niet bevrucht was. Nog even wachten en kan ik de jongen een zelfstandig onderkomen geven.
Hierna kunnen we weer een kweekje wagen.

Zondag 9 maart 2003
Daar ik vrij uithuizig ben moet ik alle werkzaamheden tot 3 à 4 uur beperken.
Het plaatsen van een voederautomaat met granulaat komt in de picture.
Nu heb ik pekelkreeftjes tweemaal gevoerd en de ouders een regenworm, wat mosselvlees en discusfood.
Drie emmers water ververst. Het mannetje is nog steeds agressief tegen mij.
Straks probeer ik weer wat Cyclops waar ze nog even aan moeten wennen.

Woensdag 12 maart 2003
Vandaag heb ik het tussenschot eens weggehaald en flink waterververst, deels ook met osmosewater. Het aantal microsiemens bedraagt ruim 500.
Het plan is de kleintjes te verhuizen.
Inmiddels zijn de kleintjes overgebracht naar een eigen ruimte bij hun veel oudere broertjes en zusjes. Eerst had ik een klein drijvend aquariumpje geplaatst. Maar dat is gezonken.
Daarna heb ik een scheidingswand aangebracht, want dat ging absoluut niet samen.
De grote vissen beten de kleintjes.
Het kweekstel heeft alle ruimte nu en het vrouwtje is helemaal gelukkig.
Het water is nog niet in orde dus osmosewater bijvullen tot ongeveer 200 microsiemens.
Ik heb maar een bescheiden productiecapaciteit, zodra ik weer een emmer heb vul ik dat bij.
Ik weet niet of het vrouwtje daar op wil wachten, ze is door het dolle heen en morgen zou er al iets kunnen gaan gebeuren. De kegel heb ik teruggezet en vooraf al een uur uitgekookt.

Donderdag 13 maart 2003
Vanochtend heel vroeg begonnen.
Drie emmers osmosewater bij het kweekstel verwisseld voor oud water.
Het aantal microsiemens bedraagt inmiddels 460.
Klein beetje eikenextract en 15 druppels eSHa 2003 erbij gedaan.
In de oudere jongendisco is het jachtseizoen geopend.
De allerkleinsten hebben zich vrijwillig bij de oudere jongen gevoegd maar voelen zich niet echt op hun gemak daar. Ik heb wat extra schuilplekken gemaakt en dat helpt wel en verder is het even wennen hoop ik. Het tussenschot dus maar weggehaald. Vandaag is het een zeer zonnige dag en heb ik eens flink wat regenwormen bij elkaar gewinkeld, de oudere jongen eten ze graag in hapklare stukjes en de andere krijgen ook maar dan in drieën gesneden. Cor Visser heeft mij eens verteld dat je nooit gatenziekte zal krijgen bij het voeren van regenwormen, ze zijn parasiet vrij, mits op een veilige plek gezocht.
Vanavond nog wat osmosewater toegevoegd, het vrouwtje heeft nog geen legbuis dus wordt het morgenmiddag of in het begin van de avond op z’n vroegst. Hopelijk zit ik dan op 300 microsiemens en beter nog een dag later.
In de opfokbak is het al wat rustiger geworden en ieder eet zijn eigen voer (pekelkreeftjes, Cyclops, diepvriesvoer, vlokvoer en granulaat voor de grotere vissen.

Vrijdag 14 maart 2003
Weer wat osmosewater toegevoegd, het aantal microsiemens is nu 340.
Vanavond heb ik weer anderhalve emmer osmosewater erbij gedaan en nu gaat het steeds langzamer wat betreft de waarde en zitten op 314.
De ouders hebben vanmiddag zoals voorspeld afgezet op de kegel en bewaken het legsel.
Ze hebben voor het eerst de eitjes aan de voorkant van de kegel gelegd, als ik er naar kijk vinden ze dat vervelend want, ze voelen zich minder beschermd en van achteren bedreigd in feite.
De waarde is nog wat hoog, dus verwacht ik er niet veel van.
Wat betreft de opfokbak:
De kleintjes hebben zich strategisch gegroepeerd bij wat hout en een bloempot en worden al wat brutaler, maar worden weggejaagd als ze te dicht bij de groten komen.

Zaterdag 15 maart 2003
Weer heb ik wat osmosewater verwisseld voor oud water. De geleidbaarheid is nu 262.
Ik tel 23 beschimmelde eitjes en de rest is nog mooi doorzichtig.
De display van de microsiemensmeter vertoont wat olieachtige vlekken, hetzelfde wat je soms ziet op een rekenmachine. Ik zal hem eens laten ijken en kijken of hij nog betrouwbaar is. Ik overweeg om toch maar een gaasje te plaatsen over het legsel.
De man staat mij bijna niet toe om het aquarium schoon te maken en doet fikse aanvallen vooral op mijn hand.

Zondag 16 maart 2003
Nu tel ik zo’n 60 witte eieren. Ruim de helft lijkt goed.
Het mannetje heeft misschien betere ogen dan ik want hij begint alweer op een stuk hout te poetsen. Het gaasje bevalt ze ook niet, ze kunnen de zaak niet naar hun wensen regeren.
Microsiemens bedraagt 250.
Het is nu middag en zie ik heel duidelijk het groeien en donkerder worden van de eitjes. De witte schimmelen ook lekker door. De ouders bewaken zeer intensief het legsel en duiken naar beneden als er iets vermeends van de kegel neerdwarrelt. Neerdwarrelt? Ik heb weer jongen! Temperatuur 30,2ºC.

Maandag 17 maart 2003
Ik tel naar schatting ongeveer 100 jonkies trillend op een kegel. De ouders zijn bijzonder waakzaam en er ontgaat hen niets. Prachtig om te zien was toen het mannetje op door mij gevoerde kleinere doch hele regenwormen afvloog en ze letterlijk in stukken beet, alleen om ze uit te schakelen en vervolgens niet te eten. Een echte afrekening en trots op de overwinning zwom hij met opzette vinnen en een superieure blik terug naar de kegel.

Dinsdag 18 maart 2003
De kleintjes worden steeds beweeglijker en verspreiden zich meer over de kegel. Eigenlijk heb ik veel zin om het gaasje te verwijderen en kijken wat er gebeurt. Het risico bestaat dat de ouders het aanwezige schimmelpluis direct gaan verwijderen en zodoende ook jongen pakken. De natuur is niet gek natuurlijk en ik gun mezelf en de ouders wel dit pretje. De vorige keren heb ik gewacht tot de visjes aanvingen met zwemmen.
Het kan ook zijn dat ze het hele spul gaan verslepen naar een andere plek. Zo, dat kusje is geklaard en de ouders komen meteen in actie.

5504-4c68f53a-01f4-4e97-b63b-2a7953609f35.jpg

Vele larven worden in de bek genomen en weer terug gespuwd op de kegel. Ze hebben weer de vrije hand en kunnen alles doen wat ze nodig achten. Enkele uren later heeft het echtpaar alles ordelijk opgehangen. Meerdere zwarte bosjes van tientallen larven vlak bij elkaar. In het opfokhok loopt alles naar wens en de vissen eten zich behoorlijk klem. Er is er ééntje bij en die heeft een buik dat het niet normaal meer is, een laxeermiddel zou een uitkomst zijn. De pas bijgeplaatste kleintjes hebben hun draai gevonden en manoeuvreren handig tussen de groten door en eten nog volop levende pekelkreeftjes. Verder eten ze ook al alles wat toevallig langs komt waaien Het is één grote actie in die bak.
Wat mij wel opvalt is dat de kleinsten van de groten de meeste kleur hebben ontwikkeld tot nu toe. Het kan dat het achterblijvers zijn van het eerste nestje, of ze vertegenwoordigen een ander tak van de familie en hebben deels andere genen geërfd, en anders zijn ze mogelijkerwijs besmet met bijvoorbeeld kieuwwormen.
Vanavond heb ik voor het eerst een geval van zuurstofgebrek in de opfokbak. Direct heb ik een waterverversing doorgevoerd. Even afwachten. De situatie is direct verbeterd.

Woensdag 19 maart 2003
De nieuwe jonkies zijn druk de kegel aan het verlaten, 80% zwemt vrij. De ouders proberen alles bij elkaar te houden, en nemen doorlopend wegzwemmers in de bek en spuwen ze weer uit waar zij dat oké vinden. Er zijn ook bodemschuivers en daar kijken de ouders niet naar.
Beide ouders proberen alle jongen welke bij hem zwemmen in de bek te nemen om ze weer terug naar de kegel te brengen. Hij draait zich in onmogelijke posities om ze te vangen. 10 à 15 stuks tegelijk daar draait hij zijn bek niet voor om. De jongen laten zich ook niet kennen en direct nadat ze op de kegel gedeponeerd zijn zwemmen ze net zo vrolijk weer terug op de ouders. Hoe lang dit ‘spelletje’ doorgaat weet ik later. Enkele uren later zwemmen de jonkies desperaat verspreid door de hele onderwaterwoning. Ze hebben het aan hun staart gelapt. Is er sprake van een vertrouwensbreuk of voelen ze de aanstaande aanval op Irak aankomende nacht. De ouders zwemmen nerveus op en neer en gaan dan plotseling naar de kegel en staren er naar. Ook pronken ze weer naar elkaar en niet om goedendag te zeggen. Zouden ze het al opgegeven hebben om welke reden dan ook? Wel heb ik twee emmers leidingwater toegevoegd na het afhevelen. Het aantal microsiemens is wel met 100 gestegen tot 350. Voorlopig moet ik ook even uit hun buurt blijven en van af een afstandje globaal observeren.
Ik ben reuze nieuwsgierig. De ouders zijn gekalmeerd en lijken op zoek naar voedsel. Het vrouwtje vindt vandaag de thermometer erg interessant.
Er zwemmen weer enkele visjes bij de ouders een half uur later.
Verder valt er weinig te zeggen over het nog resterende aantal jongen waarvan sommigen nog wat over de bodem schuiven en de rest wordt binnenkort uitgezonden in het tv-programma VERMIST. Dan ga ik nu maar even vast aangifte doen over pescecide.
De ouders vertonen geen enkele broedzorg meer en vallen mijn hand niet aan en bedelen om eten. De vissen kleuren weer licht. Ik geef ze een stukje artemia waar ze goed zin in hebben, en nog een stukje, ze hebben trek. We moeten opnieuw beginnen. Game Over!
Langzaam kan ik weer het water naar een lager aantal microsiemens brengen. Er zwemt nog één jonkie bij de ouders, maar zij willen eten en nog meer eten, dus doe ik maar weer een greep in de vrieslade. Rode muggenlarven dit keer. Zo kan ik de relatie met hun weer enigszins goedmaken.

Donderdag 20 maart 2003
Vanochtend heb ik de bodem goed afgeheveld en alles gelijk maar eens opgepoetst. De geleidbaarheid bedraagt momenteel 293. De vissen zijn vrij tam en dat geeft mij nog wat tijd om het water voor te bereiden.

Vrijdag 21 maart 2003
Bij het kweekstel is de EG nu 215.
In de jongerendisco zwemt een enorme dikbuik rond, mogelijk een ernstig geval van obstipatie. Op aanraden van Dr. Discus heb ik een zout badje gegeven en moet hij daarop snel aan wervelorkaanschijt raken.
In de kweekcentrale houdt het vrouwtje proefalarm en heeft de pijp er al weer uithangen.
Op dit moment wordt weer heftig de kegel afgestoft, het mannetje heeft ook huisarrest en ook corvee. Ik schrijf maar vast een legbewijs uit, en wens ze veel succes!
Ik meet 195 microsiemens en het is 17.41 uur. De vissen houden even koffiepauze.
Na de korte breake zijn ze nu inderdaad aan het rollebollen geslagen. Nog enkele proefafzettingen en wij gaan live beginnen. Terug naar de studio.
Rond 19.40 uur is het echtpaar klaar, het vrouwtje zoekt voedsel en het mannetje houdt de wacht. U bent gewaarschuwd.
Het legsel is nauwelijks zichtbaar en de ouders staan erachter, ik schrijf dit omdat de vorige keer het legsel zich aan de voorzijde bevond en de kegel links in het aquarium en nu rechts.
Dit betekent dat vissen wel de kegel hebben gekozen, maar in een andere situatie, denk aan lichtval, stroming e.d. Voor de twee zwemfietsen is dit veel beter gezien de algemene veiligheid.
Microsiemens 185. 22.00 uur.

Zaterdag 22 maart 2003
De kleine jongen in de opfokbak zijn nu ongeveer 46 dagen en eten nog steeds levende pekeltjes. Zij worden als eerste bediend en de hun oudere broertjes krijgen er jeuk van en maken de pleiterik. Die kunnen wel even wachten en zij zijn zo aan de beurt.
Bij het kweekspan wil ik deze keer de zaak maar eens op zijn beloop laten, geen gaasjes dus.
Bij een hobby gaat het niet zoals in de bio-industrie als het goed is. De vorige keren wilde ik graag wat visjes omdat het de eerste keren betrof en die visjes heb ik inmiddels dus…
Het kritieke moment bij mij was tot op heden dat met name het vrouwtje alle eitjes, ook de goede, na één dag begon te eten tot ze op waren. Met het plaatsen van een gaasje kan je dit voorkomen. Het gevolg is wel dat de jongen die zich ontwikkelen tot visje tegen beschimmelde eitjes of schimmelpluis aan liggen omdat de ouders niet meer kunnen ingrijpen.

Zondag 23 maart 2003
Vandaag zie ik geen eieren meer op de kegel.
Dat geeft weer extra tijd om wat met het water te gaan stoeien.
De EC is nu 177.
Wat regenwormen gevoerd als beloning.

Maandag 24 maart 2003
Vandaag doe ik de normale werkzaamheden en het kweekstel neemt even een pauze.
Lekker nieuw water erbij en lekker eten. Verder geen verplichtingen op deze atv dag.
In de jongerendisco heb ik tweederde van het water gewisseld. Straks nog een beetje de bodem en de binnenfilters uitspoelen in dat water.
Ook hier heb ik het drijvend eikenblad verjongd en gedund.
De vissen groeien enorm en staan er superstrak bij.

Dinsdag 25 maart 2003
In de opfokbak royaal gevoerd en tweemaal flink water ververst.
Het kweekspan lijkt echt op vakantie, maar kan morgen alweer aan de slag gaan als het vrouwtje het op haar legbuis krijgt.

Woensdag 26 maart 2003
Het kweekspan heeft behoorlijk gegeten de afgelopen dagen en nu is het aan mij om de waterkwaliteit te bewaken. Na hun ontbijt ga ik even flink stofzuigen, er is bijna geen zand meer op de bodem, zo kan ik ieder stofje zien. De bak is weer schoon en de EC bedraagt nu 154, zo laag heb ik nog nooit gezeten en nu afwachten of ze in de paarstemming komen.
Vanavond vind ik het schitterende nieuwe clubblad in de brievenbus. Apentrots loop ik met de mooiste foto’s naar het kweekstel om ze hen te showen. De man is weinig verbaasd van zijn evenbeeld maar het vrouwtje is zo onder de indruk dat ze gelijk als een gek gaat poetsen door de poets die ik haar lever. Misschien een late leg vanavond, het is 19.30 uur. Ja hoor, ze heeft weer ingezoomd op legpositie en gaat verwoed tekeer op de kegel. Het mannetje wordt opgeroepen voor zijn plichten als vrijwilliger, want het wijfje lijkt begonnen. Ze is echt 100% A.P.K. en heeft stijl, het wordt de achterkant van de kegel. Dit is nog een uitvoering zonder automatische eierteller maar wel lid van de eiercentrale. Afwachten!
21.30 uur, we zijn klaar! Het vrouwtje zwemt triomfantelijk weg van de kegel. Het mannetje heeft aflosdiensten en duikt gelijk in het rollenpatroon, anders krijgt hij echt last met zijn aanstaande ex-verloofde. Het lijkt de mensenwereld wel, alleen hebben de vissen nog wormen en aarden. Nee, geen kuren na de kuur. Alléén Italiaanse opera, Jan Akkerman, Klassiek en Jazz en Stilte krijgen de vissen te horen. Hele belangrijke zaken zijn dat. Ook zou ik zeer geïnteresseerd zijn in echte geluiden uit hen eigen directe oorspronkelijke leefomgevinggebied, de Amazone. Of word ik nu te extremistisch?

Donderdag 27 maart 2003
Vanochtend maar weer voor alle zekerheid een gaasje geplaatst. Dat vinden ze helemaal niet leuk en ik moet ze ook op afstand houden tijdens het plaatsen. Hiervoor gebruik ik even een glasplaat om de vissen te scheiden van de werkzaamheden. Ze bijten zo hard dat ik niets kan uitvoeren zonder deze laffe truc.

Vrijdag 28 maart 2003
Het kweekstel is vandaag in een uitzonderlijk goed humeur, ondanks dat er flink wat witte eitjes op de kegel te zien zijn. Om dit te zien moet ik op een stoel gaan staan en de achterste dekruit verwijderen en zodoende kan ik erop kijken. Daarna heb ik een bevroren kokkeltje gegeven en daar zijn ze nu heel druk mee. Altijd die hapklare brokken gaan ook vervelen.
Er moet wel gestofzuigd worden in de opfokdoos zie ik.
De oudere jongeren zwemmen er ook superstrak bij en zijn van de klasse goudmerk, schitterend de jeugd.
Als ze in de stress zijn gevlogen na een schoonmaakbeurt geef ik ze direct een beloning voor de doorstane werkzaamheden. Dan gaan ze gelijk weer aan de gang en voelen zich weer behaaglijk. Werkt perfect.
Voor deze bak gebruik ik voor de ramen een sponsje door mijzelf vervaardigd,
Een rond gemaakt bol sponsje gemonteerd op een stukje PVC-buis. Deze zaken verschillen van bak tot bak. Er hangen nogal wat onhandige apparaten in er daar kan ik dan heel goed omheen en tussendoor. Het gaat om twee inlaten naar de potfilters en een verwarmingselement en drie binnenfilters. De laatste drie spoel ik dagelijks uit in het oude water wat vrij komt met stofzuigen.

Zaterdag 29 maart 2003
In de bruidssuite heb ik een emmertje water gewisseld en gelijk eens gekeken hoe het met de eventuele jongen is gesteld. Ik tel tien jongen hangend op een ouderwets kapokmatras. Dat wordt onderhand onze huisstijl. Wel leuk maar een mager resultaat. De verwachtingen waren juist nu wat hoger gespannen met water van een lagere geleidbaarheid dan voorheen. Misschien voelen de vissen instinctief aan dat onze huisstijl niet gaat om de hoeveelheid, maar de kwaliteit. In het Italiaans zeggen ze dan ‘poco ma buono’.
De ouders zijn heel tevreden met het kleine aantal en even zorgzaam.
Bij de hang- en zwemjongeren ben ik nu om 23.30 uur aan het waterwisselen zonder de bodem mee te nemen. Dat heb ik vanochtend gedaan inclusief de drie binnenfilters. Vandaag 100 liter op 230 liter ververst.

Zondag 30 maart 2003
De jongerendisco is al weer in rep en roer als ik vanochtend langsloop om mijn eerste dubbele espresso te gaan maken. Om ze te vriend te houden schiet ik eens flink uit met het granulaat waar na korte tijd geen spoor meer van te bekennen is. Vlokvoer eten ze ook prima maar, gek genoeg vinden ze diepvrieswatervlooien niet echt geweldeloos. Nu heb ik ze voor het eerst wat hele kokkels gegeven. Zodoende hebben ze wat te slopen. Ze vinden het wel leuk maar als ik voorbij kom, zwemmen ze vol gas op me af en zijn gelijk afgeleid om vervolgens weer af te dalen richting bodem voor het vervolgen van de sloopwerkzaamheden. Straks haal ik de bezem er door en krijgen ze weer nieuw water.
Bij de ouwelui worden de kleintjes steeds beweeglijker en er zijn er al bij die hun eerste zwemoefeningen doen maar in de bek van één der ouders belanden en teruggespuwd worden. De ouders wisselen elkaar steeds af om de vinnen te strekken en een controlerondje te maken. Het mannetje is ditmaal in de leidende rol als bewaker en zelfs gegeven voer wordt eerst argwanend bekeken.
Als ik even weg ben geweest en de kamer weer binnenkom, kijken de vissen altijd nieuwsgierig of ik wat bij me heb of dat ik mijn jas aan heb, ze zijn beslist niet gek en hebben meer in de gaten dan je denkt. Vaak als ik regenwormen heb gestoken kom ik met het potje met mijn jas aan langslopen. Dat weten ze onderhand. Ik gebruik een klein wit nylon snijplankje voor bevroren kokkels, mosselen en levende regenwormen, dat zien ze meteen!
Ga ik nu koken en pak een maatje groter om b.v. groente te snijden dan reageren ze niet.
Ook heb ik ontdekt dat mijn vissen bang zijn voor de kleur geel, vandaar misschien dat als ze heel boos worden hun kop ook heel geel wordt.

Maandag 31 maart 2003
Geen water ververst.

hEnk Meijster